کاتتریزاسیون و آنژیوگرافی قلب روش قطعی و استاندارد برای بررسی آناتومی عروق قلب میباشد.
تاریخچه آنژیوگرافی :این روش که در ابتدا بر روی حیوانات آزمایشگاهی انجام شد، برای اولین بار در سال ۱۹۲۹توسط ورنر فورسمن بر روی انسان صورت گرفت.هدف فورسمن ابداع روشی برای رساندن مستقیم داروها به درون قلب بود، اما قابلیت تکنیک فورسمن، به عنوان یک ابزار تشخیصی توسط افراد دیگر مورد توجه قرار گرفت. امروزه کاتتریزاسیون و آنژیوگرافی قلبی برای اهداف تشخیصی، مداخله درمانی و یا هر دو انجام میپذیرند.
نحوه انجام آنژیوگرافی : در آنژیوگرافی کاتتر ( لولهای باریک) از طریق سیاهرگ( برای ارزیابی قلب و راست سرخرگ ریوی) یا سرخرگهای (ارزیابی آئورت، قلب چپ و سرخرگ کرونروی) پا یا دست به سمت قلب هدایت شده و مستقیماً اندازهگیریها و تصویربرداریهای لازم را انجام میدهد.
کاربرد آنژیوگرافی :
کاربرد تشخیصی : در این روش امکان اندازهگیری مستقیم فشارهای داخل قلب و با تزریق ماده حاجب امکان مشاهده عروق کرونر قلب، حفرههای قلبی و عروق بزرگ فراهم میشود. کاربرد معمول آنژیوگرافی شامل تایید ناهنجاریهای احتمالی داخل قلبی و تعیین موقعیت آناتومیک و اهمیت فیزیولوژیک آنها و نیز بررسی تنگی عروق کرونری قلبی میباشد. اغلب قبل از اقدامات درمانی مانند آنژیوپلاستی شریان (سرخرگ) کرونر،جراحی باز پیوند عروق کرونر یا عمل جراحی دریچهها نیز به آنژیوگرافی قلبی نیاز است.
کاربرد درمانی (آنژیوپلاستی): آنژیوپلاستی به معنی باز کردن یا ترمیم رگ میباشد. در این روش رگ مسدود توسط بادکنکی متسع میشود و چند ثانیه در این حالت نگاه داشته میشود تا رگ باز شود. اغلب برای محکم کاری یک لوله فنر مانند به نام استنت (Stent) داخل رگ مسدود قرار داده میشود تا از انسداد مجدد آن جلوگیری به عمل آید.
عوارض آنژیوگرافی تشخیصی و درمانی : انجام این بررسی نیاز به یک یا دو روز بستری شدن دارد ولی انجام آن حدود نیم ساعت به طول میانجامد و معمولاً بیمار بدون عارضهای خاص از بیمارستان مرخص میشود. اگرچه آنژیوگرافی قلب معمولا روش بیخطری است، بصورت نادر ممکن است با عوارضی چون آسیب عروق، نارسایی کلیه (به علت ماده حاجب)، سکته قلبی یا مغزی(بدلیل ارسال لخته) همراه باشد.ریسک این عوارض در بیماران مختلف متفاوت است و نیز در آنژیوگرافی تشخیصی کمتر ار آنژیوپلاستی است . در مورد ریسک این عوارض در شما از پزشک خود سئوال کنید.
